lalluvia

Antwerpen, oktober 2014


Hoe een punt zetten zonder de zin te beëindigen?

Hoe gefluister uitspreken? Hoe een stroom indammen zonder de stroom te stoppen? Hoe een bal vangen en de worp niet onderbreken? Hoe een vraag beantwoorden zonder het vraagteken weg te nemen? Hoe de hand zijn die zichzelf vasthoudt? Naast de vraag naar de juiste uitspraak van la lluvia, waren het zulke vragen die de organisatie vier jaar lang begeleidden.

La Lluvia als organisatie was actief van 2010 – 2014.

Vanaf het begin wilde la lluvia creëren vanuit de ontvankelijkheid. De verwijzing naar de regen was niet willekeurig. Geen mens beheerst het. Plots overkomt het ons en worden we geraakt, zoals het luisteren naar muziek, het kijken naar theater, het horen van woorden, het lezen van een tekst. De met de regen verwante ontvankelijkheid en verwondering wilde la lluvia vasthouden en uitdragen. Niet de paraplu oprichten, maar omdraaien, klaar om vol te lopen, klaar om over te lopen, klaar om mee te vloeien.

In haar pogen om te vloeien, heeft la lluvia verschillende vormen aangenomen, waaronder een boekje, online streamings, een juwelencollectie, een cd, een tekst, clubavonden, een visual, een performance, online sessies en verschillende dj-mixen. Het zijn de stollingen die uit een proces van uitwisseling, gesprek, onderzoek en inspiratie zijn ontstaan. Dat wil niet zeggen dat de aan de basis van de organisatie liggende ontvankelijkheid en verwondering niet in andere vormen zijn opgedoken, opduiken en nog zullen opduiken: jaren geleden op een nazomerdag, in de stille bocht van een duin, bij een glimp van een vos tijdens een winterwandeling, aan een rijk gevulde herfstmaaltijd, in de luwte van een boom, bij de wending van een gedicht, in de kleur van donker glasraamblauw of de eerste lentegeur.

Een groep jonge makers stopt met een bepaalde organisatie, het vragen en de zoektocht blijven. Ontvankelijkheid en verwondering blijven. Gesprek en uitwisseling blijven. Vloeien en overlopen blijven. Misschien wordt dat door het opheffen van een organisatie pas ten volle realiseerbaar.

We willen deze gelegenheid benutten om iedereen te bedanken die ons op een of andere manier heeft gesteund. Jullie hebben mogelijk gemaakt wat wij wilden creëren. Door ons te omringen met verschillende artiesten uit verschillende disciplines konden we uitgestrekter zijn dan we als individu zouden zijn. Zelfgesprekken werden groepsgesprekken. We maakten anders dan we alleen zouden maken. We konden in de diepte graven. Dankjewel om te delen in dit proces. Maar bovenal dankjewel aan iedereen die geprikkeld werd en wordt door het concept. La Lluvia is op zijn sterkst als het door verschillende handen gaat. Laat deze pagina een aanmoediging zijn om dit concept op te nemen en nieuwe vormen te geven. LA LLUVIA!





Antwerp, October 2014


How to use a full stop without ending the sentence?

How to pronounce a whisper? How to dam a river without stopping its stream? How to catch a ball without interrupting the throw? How to answer a question without neutralizing the asking? How to be the hand that holds itself?
Except for how to pronounce the name la lluvia correctly, it were such questions that accompanied the organisation for four years.

La Lluvia as an organisation existed from 2010- 2014.

From the very beginning la lluvia wanted to create from receptivity. Its name reference to the rain was meant that way. No man controls it. Suddenly it strikes and touches us, like listening to music, watching theatre, hearing spoken words, reading a text. Like the rain, la lluvia wanted to hold and carry out this receptivity and wonder. Don’t raise your umbrella, turn it upside down, ready to flow, ready to flood.

In it’s attempts la lluvia took many shapes. Amongst others a booklet, online streamings, a collection of jewellery, a cd, a text, club nights, a visual, a performance, online sessions and several dj-mixes. These are just curdles of a process of dialogue, exchange, inquiry and inspiration.
It doesn’t mean that the receptivity and wonder at the basis of the organisation didn’t emerge, emerge and will emerge in other forms: years ago, on an Indian summer’s eve, in the silent curve of a dune, the glimpse of a fox during a winter’s walk, in the lee of a tree, at a richly filled diner table, in the turn of a poem, in dark glass window blue or with the first sent of spring.

A group of young makers stops being an organisation, the search and questions remain. Receptivity and wonder remain. Dialogue and exchange remain. Maybe only the dismantling of an organisation enables this to the fullest.

We want to use this opportunity to thank everyone who supported us in any kind. Thanks to everyone who made it possible for us to do what we did. Through surrounding us by different artists from different disciplines, we could be broader than we would be as individuals. Thinking alone became thinking together. We created differently than we would alone. We could dig into the depths. Thanks to share in this process. But above all thanks to everyone who was and is triggered by the idea. La Lluvia is at its best when flowing through different hands. Let this page be an encouragement to use it and give it new forms. LA LLUVIA!